हिमालयको चन्द्रछायाँमा लुकेर,
एउटा सानो देश बुद्धको सपना बोकेर,
नेपाल, न स्रोतको समुद्र, न भूभागको आकाश,
तर यहाँको माटोमा गूँज्छ,
दक्षिण एसियाको प्रतिस्पर्धाको मधुर राग।
पहाडहरू, जस्तो अभेद्य किल्ला उभिन्छ,
वास्तवमा छन् ती साँघुरा द्वार,
जहाँ सेनाहरू र सपनाहरू बग्छन्,
हिमाली पवनको लयमा नाच्दै,
साँघुरा पासहरूले कथा कोर्छन्।

यहाँ भूगोल बन्छ नियतिको कविता,
भारतलाई नेपाल ढाल र रक्तरञ्जित घाउ,
नाजुक सीमानाको कवच,
र सिलिगुडीको साँघुरो घाँटीको डर।
चीनलाई यो हिमाली काख,
दक्षिणको ढोका, उचाइको सपना,
जहाँ हावाले बेइजिङको गीत बोकेर आउँछ।
नेपाल, यो सानो हृदय,
जसको धड्कनले हिमालय हल्लिन्छ,
छिमेकी महाशक्तिको चिन्ता ब्यूँझाउँछ,
जस्तो तालमा बुद्धको शान्ति गूँजिन्छ।

नेपाल बुझ्नु भनेको,
सानो गणतन्त्रको कथा मात्र होइन,
यो त हिमाली हावाले उडाएको पात,
जसले सम्पूर्ण क्षेत्रलाई हल्लाउँछ।
हिमाली उपत्यकाहरूमा प्रभावको नृत्य,
दुई महाशक्तिको शक्ति सन्तुलन,
जस्तो चन्द्र र सूर्यको काव्यात्मक द्वन्द्व।